Sinds ik psychose vrij ben, is mijn echte leven nog veel leuker geworden als in mijn psychose.
Sinds eind 2019 ben ik psychosevrij, nu dus bijna 6 jaar geleden. 
Tijdens mijn psychose voelde ik me vol zelfvertrouwen, loste ik wereldproblemen op, was ik zelf het middelpunt van de wereld. Ik was het begin van het einde. Uit mij kwamen hele stammen ter wereld. Als je mij kende was je leven zeker en had je ook het eeuwige leven want na mij was er alleen maar zonneschijn en liefde, je zou eeuwig leven en er zouden geen ziekten ontstaan en iedereen was gegarandeerd van een eeuwig leven. 
Mooi, maar helaas niet de waarheid. Toch gelooft er een stemmetje in me wel in een mooie dood en een mooi leven. 
Zo heb ik borstkanker overleefd en dat is toch een mooi iets. 
Ik heb zoveel al bereikt sinds ik niet meer een psychose heb gehad. 
Een kind gekregen, ben getrouwd om maar wat te noemen. 
Ik ben veel aan het lezen en dat stimuleert mij om mijn verhaal op te tekenen. Ik denk dat ik het in blog vorm ga doen. Ik ga in ieder geval eerlijk zijn hoewel je dat misschien niet eens kan geloven. 
Ik ben vooral blij met het worden van moeder. Het relativeert mijn leven en ook weer heel happy kan ik er van worden. Ik word blij als mijn naasten zo liefdevol omgaan met mijn kindje al was het niet in de laatste plaats mijn man. 
Zo ontzettend dankbaar ben ik voor mijn leven en hoop ook mensen te inspireren en hen ook dankbaar te maken voor hun leven dat in de kleinigheden zit. Een kop koffie in de ochtend. Een glimlach van je kind. Een zonnetje in het winterse landschap. Een liefdevolle blik van je geliefde. 
Hele basale dingen. En natuurlijk ook materiele maar die zijn er om je leven gemakkelijker te maken. 
 bij