Door mijn hele leven heen heb ik ongeveer 5 psychosen gehad.
Mijn psychosen hadden een manisch karakter.
Ik voelde me de eerste op de wereld. Ik voelde me zeker zo als ik in een separeer cel zat en niks hoorde van de buitenwereld. Het is een mooi beeld maar ook heel eenzaam. 
Ik zou alles wel gaan redden. Ik zou oorlogen oplossen en vrede op de wereld brengen.
Ik zou de ideale kinderen krijgen. Ik was de oermoeder en zou er voor zorgen dat er geweldige kinderen werden voortgebracht. 
Ik zou zo rijk worden dat ik vooraf kon zien waar ik terecht zou komen.
Ik zou in een groot huis met allerlei makkelijke en technische snufjes en met alles erop en eraan terecht komen.
Mijn man is meubelverkoper.
Misschien had ik toch iets voorzien. 

Voordat mijn psychose begint ben ik in een opperste staat van paraat heid. Ik voel dan of ik alles aan kan. Ik ben heel erg bezig met opruimen. Ik slik mijn medicatie nog wel trouw. De laatste keer had ik mijn antipsychotica afgebouwd. Ik ben ook aan het tekenen om alles van me af te schrijven. Ik raak in een droom wereld. Waarin ik geweldig ben. Of ik het echt voel aan komen, aan de ene kant wel aan de andere kant totaal niet.

In een psychose schreeuw ik mijn naam uit als een mantra. Ik geloof dan echt dat ik de eerste op de wereld ben. Ik voel me dan een soort spiegel voor alle vrouwen in mijn generatie. Ik denk dat ik kinderen heb gebaard die uit mij zijn ontstaan. Ik heb dan het gevoel dat ik de grote Jezus ben. Er komen dan mensen om me heen staan om te kijken hoe het gaat. En die zie ik dan als mijn naasten die ik lief heb of die ik goed ken. Zij mogen dan wel blijven leven van mij maar anderen gaan dood omdat ze niet goed genoeg om mij gaven.