Hieronder het aantal opnames dat ik heb gehad en wanneer.

1: Roberfleury stichting  Gouda, Thijsselaan half jaar 1998
2: CKP WEST: Centrum voor Klinische psychotherapie 1½ jaar in Noordwijkerhout vanaf 1998-1999
3: Erasmus MC Rotterdam 2 weken, 2014
4: Bavo Europoort Capelle a/d IJssel 2 maanden zomer 2014
5:Eerste hulp Gouda  2016
6: GGZ Alphen aan den Rijn tweeënhalf maand 2016
7: GGZ Leiden eind 2017
8: GGZ Leiden eind 2019

Dat houdt in 7 opnames en 5 psychosen. Waarvan de laatste kort duurde en waar ik sneller van herstelde.
Het zijn wel veel getallen en ik vind het nog wel wat. Ik herstelde ook wel steeds sneller maar ik vond het steeds meer een aanslag op mijn lijf. Ik had wel de mazzel dat het manische psychosen waren. Ik bleef altijd heel positief. Ik heb geen depressieve momenten gekend.
Rond 2016/2017 kreeg ik van het GGZ een nieuwe diagnose. Niet meer psychotische stoornis NAO maar bipolaire stoornis met manisch karakter. Ik kon me nu meer inlezen hierop. Al gauw ontdekte ik dat iedereen weer anders is en het dus wel mooi is om herkenning te krijgen met andere bipolairen maar iedereen is uniek. Ik maakte alleen niet vaak mee dat anderen ook dat manische hadden.. Soms voel ik me nog steeds niet in gesteund.  Er zijn wel mensen met manische psychosen maar ik ken er maar weinig. 
Ik wil daarom neerzetten dat er ook manische psychosen zijn en dat dat heel anders is als depressieve psychosen.
Tijdens mijn psychosen ben ik dus de eerste op de wereld, ben ik de oerknal, en ben ik belangrijk.
Ik nam lange baden in de opname in Alphen aan den Rijn. Heerlijk vond ik dat. En dat vond ik toen ik jong was ook al, daar hadden ze ook een bad. Ik voelde me dan weer helemaal tot mezelf komen en verwende mezelf goed. Maskertje op. Lekker warm water. Heerlijk.
Nu heb ik ook een bad. En ga ik wat minder. Toch heel fijn nog steeds dat ik dat kan doen.
De opnames waren dus steeds ergens anders gesitueerd. Soms haal ik de gebeurtenissen wel eens door elkaar. Daarom maak ik nu korte blogs om meer te zien hoe het nu liep. Ook wil ik mijn heden erin betrekken omdat het zo goed gaat. Het lijkt wel alsof ik uit een diep dal moest stappen om in deze berg uit te komen van heerlijkheden.
Opnames waren geen pretje maar ik bleef dus positief en ik denk dat ik daarom ook positiviteit aan trok en trek.
In mijn eerste opname had ik ook vrienden gemaakt die bij me kwamen kijken toen ik in de separeer zat. Ze klopten dan op het raam. Ze konden niet naar binnen kijken en ik kon hen ook niet zien. Maar hoorde ze wel. Ze wilden mij steunen. Dat is wel een mooi iets.
In Alphen aan den Rijn had ik veel contact met Dennis. We konden elkaar wel vinden in het hebben van mooie waanbeelden. Ik vond hem ook aantrekkelijk en we deden leuke dingen. Fietsen. Wandelen. Thee drinken.
Na mijn opname heb ik hem nog 1 of 2 keer gezien. Maar er was geen chemie meer. Hij blowde en had een heel ander leven. Het klopte niet meer. Dus dat ging ook over.
Dat vond ik wel jammer want we konden goed praten. Maar soms past het dan niet meer en moet je verder.
Mijn man van nu past veel beter bij me. Het is ook heel fijn dat hij geen psychische ziekte heeft. Hij is opgegroeid in een stabiel gezin.
Hij heeft wel het nodige meegemaakt maar die kennis neemt hij mee en geeft er een mooie draai aan . Hij houdt me met beide benen op de grond. Ik ben heel blij dat ik hem ken en dat hij in mijn leven is gekomen.