Ik zag haar op me wachten. Het deed me goed dat ze zo uitbundig naar me zwaaide. 

Ik vond het moeilijk en zwaar steeds vanuit mijn werk naar haar toe te gaan. De trein te nemen. Uitstappen en dan het grote donkere ziekenhuis in waar ze zat. Deels omdat ik niet wist wat ik aan kon treffen en deels omdat het druk kon zijn daar.
Iedereen had wel wat en dan om haar te zien in die setting met allemaal 'gekken'. Ik wou dat ze weer thuis was. Was ik hier maar nooit aan begonnen. Had ik toch maar naar de andere kant geswiped. 

Maar buiten deze ziekte zag ik haar echte ik.

Een lieve, rustige, eerlijke, spontane, grappige meid.

Het was soms moeilijk haar te doorzien maar ik wilde graag bij haar zijn, zelfs in dit noodweer. 

Ik voelde dat ze bij me paste dat we nog misschien meer bergen moesten overwinnen Haar bipolariteit, zoals ze dat van haar noemen, zou wel te behappen zijn. Ik ga graag af op mijn instinct, die laat me niet vaak in de steek. Ik geloof in karma en karma had me naar haar toegebracht.